Ο προορισμός ενός άγνωστου ταξιδιού

Βλέπω τον ίδιο διάδρομο που έβλεπα τότε...η διαφορά είναι πως όλες οι πόρτες έχουν κλειδώσει τώρα...όσο απαισιόδοξο και να μοιάζει αυτό...έτσι έχουν τα πράγματα.

Έμεινε μια θαμπή ανάμνηση...για το τι περίπου βρίσκεται πίσω από αυτους τους κόκκινους τοίχους...και όταν το μυαλό μου θα αναζητήσει τις λεπτομέριες και το φως - τραβάς και κλείνεις τον διακόπτη... Αυτή η στιγμή είναι και η δικαιολογία που ο διάλογος έγινε μονόλογος... και έτσι αυτόματα οι τοίχοι απολύουν την κόκκινη τους απόχρωση και προσλαμβάνουν το ασήμαντο λευκό χρώμα...

Άραγε τα όρια που τρύπωσαν στον διάδρομο ήταν από δικό μου σφάλμα;

Όρια χρόνου. Όρια οικειότητας, ίσως και όρια αγάπης..τρελένομαι


Το παρελθόν κοροιδεύει τον εαυτό του, το μέλλον μου δεν συνάντησε ποτέ το δικό σου και το τώρα διατηρεί και τα δύο σημαντικά και αλληλένδετα. Οι συγκυρίες αναπολούν το αστείο άκουσμα του μονολόγου. Και δυστυχώς δεν απέχει πολύ η σκέψη από τη πράξη.
Αυτός ο μονόλογος περιέχει λεπτομέριες που είναι ανώφελο να τις μάθουν οι λέξεις και τα γράμματα...

Αυτός είναι ο προορισμός ενός άγνωστου ταξιδιου.

θα ηταν αδικο..αληθεια

Θα ήταν άδικο αλήθεια..αυτή τη στιγμή να ζητήσω κάτι παραπάνω..ξερεις,για να φτάσεις στο ω πρέπει να περάσεις και απο άλλα 23 γράμματα...όλοι βιάζονται να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους, αλλά κανένας δεν κάνει όνειρα στο τέλος..στο τέλος μιλάει η λήθη.
Για αυτο και εγω αρκούμαι προς το παρόν με αυτο που έχω..εφόσον έχω ξεφύγει απο το αναμενωμενο και δεν εχω μεινει στασιμος..θα ήταν άδικο αλήθεια..!

Θα ήταν άδικο αλήθεια..αυτή τη στιγμή να ζητήσω απο το χρόνο να ανεβάσει ταχυτητα..εγώ που κάποτε μετρούσα χιλιόμετρα.Βιώσε πρώτα το σκαλοπάτι που βρέθηκες..μόνο έτσι θα εκτιμήσεις την κατηφόρα. Όχι, δεν ονειρεύομαι να πάω ψηλά-εδώ κάτω είναι η αλήθεια...προτιμώ να εχω κεφαλι σκυφτό-σε εναν κόσμο που τα φτερά αντικαταστάθηκαν από τα λεφτά..και που το λάθος αναπλήρωσε το πάθος..!

Θα ήταν άδικο αλήθεια..να προσποιηθώ πως δεν πονάω..παρόλα αυτά εάν ο πόνος δεν έχει ήχο δεν είναι πραγματικός..αν συνεχίσεις να κρύβεις τα συναισθηματά σου τότε πολύ φοβάμαι ότι στο τέλος δεν θα κριθείς, απλά θα περάσεις,θα φύγεις όπως φύγανε και αυτοί που δεν άφησαν ούτε μια μικρή αλήθεια πίσω τους. Ξεκλείδωσε λοιπόν αυτη τη πόρτα που όλος ο κόσμος έχει κάτω απο το μαξιλάρι του...

Μια φανταστική ιστορία~ 06:42

Πριν καλά καλά ξημερώσει κάθε πρωί ακουγόταν μια φωνή από το απέναντι μπαλκόνι..ένας άντρας ήταν...ψηλός με μούσι απο οτι θυμόμουν.Σπάνια τον έβλεπα δεν έβγαινε ποτέ ή οταν έβγαινε εγω είχα ήδη ξαπλώσει..Όμως άκουγα την μηχανή του αυτοκινήτου του-σηκωνόμουν,τράβαγα την κουρτίνα όμως ποτέ μου δεν τον προλάβαινα.Ρώταγα συχνά τον πατέρα μου για αυτόν..και του έλεγα για τις φωνές που ακούω αλλά εκείνος δεν καταλάβαινε για ποιές φωνές και για ποιόν μιλάω.Παραξενεύτικα..θέλω να πω,γείτονας είναι και δεν τον έχει ξαναδεί ποτέ~περίεργο.Δεν ξαναρώτησα ποτέ επειδή ήξερα πως δεν θα μου απαντήσει-αυτό που δεν ήξερα όμως ήταν εαν όντως δεν τον ξέρει ή απλά δεν θέλει να τον αναφέρει.Αυτό που έκανα λοιπόν ήταν μια νύχτα να μην κοιμηθώ περίμενα να ακούσω την φωνή..η ώρα ήταν 06:42 και τον άκουσα,τότε βγήκα από το σπίτι σιγά σιγά για να μην με ακούσει ο πατέρας μου και όσο πλησίαζα το σπίτι του γείτονα- άκουγα όλο και πιο δυνατά την φωνή του.Φοβήθηκα δεν άκουσα τι έλεγε αλλά φοβήθηκα-αλήθεια..Και γύρισα σπίτι.Εκείνη την ημέρα δεν πήγα σχολείο,του είπα πως δεν κοιμήθηκα καλά και όντως έτσι ήταν αλλά ο λόγος που δεν πήγα στο σχολείο ήταν άλλος...Μόλις έφυγε ο πατέρας μου για την δουλειά,έβαλά το παλτό που μου είχε αγοράσει η μητέρα μου πριν φύγει.Την θύμαμαι εκείνη την ημέρα σαν τώρα,δεν έκλαψα απλά βούρκωσα..~Έβαλα το παλτό μου λοιπόν και βγήκα έξω-είδα πως ο σκύλος του έλειπε και έτσι σκέφτηκα πως θα τον έχει βγάλει βόλτα..Με αφορμή αυτό πήδηξα την μάντρα του σπιτιού του και μπήκα.Είχε αφήσει την πόρτα της κουζίνας ανοιχτή..ήξερα πως δεν ήταν σωστό αυτό που έκανα αλλά ήθελα να μάθω για αυτόν.Μέσα στο σπίτι καμία φωτογραφία,σκοτάδι,έμοιαζε με εγκαταλελημένο..Στο δωμάτιο του υπήρχε ένα κρεβάτι και δίπλα ένα μεγάλο κουτί(κλειδωμένο),προσπάθησα να βρώ το κλειδί αλλά το μόνο που βρίκα ήταν ένα χαρτί που έλεγε:
΄Δεν έχω λεφτά,δεν έχω δουλειά,δεν έχω κονε
πόρτες να ανοίγουν και να μου λένε το ναι'
Σκεφτόμενος πως σε λίγο θα γυρίσει-έφυγα και πήγα σπίτι.Πέρναγαν οι μέρες όπως παλιά..τον άκουγα το πρωί-ξύπναγα πήγαινα στο σχολείο και πάλι πίσω.Ακόμα σκέφτομουν αυτά που είχα δεί στο δωμάτιο του,δεν το είχα ξεχάσει-έτσι λοιπόν σκέφτηκα να πώ στον πατέρα μου πως είμαι άρρωστος για να μην πάω σχολείο.Ήξερα πως θα με άφηνε,η αλήθεια είναι πως από τότε που έγινε αυτό με την μαμά δεν μου χαλάει χατίρι.Και έτσι έγινε-έμεινα σπίτι,και όταν έφυγε πήγα πάλι δίπλα..ο σκύλος δεν ήταν έξω και γι'αυτό μπήκα..Έψαξα για το κλείδι-ήθελα να μάθω τι έχει μέσα το κουτί.Ξεχάστικα ψάχνοντας και γύρισε,άκουσα την πόρτα και κρύφτηκα κάτω από το κρεβάτι του ακριβώς απέναντι από το κουτί~είχα φοβηθεί.Μπήκε στο δωμάτιο άνοιξε το κουτί, κάτι έβαλε μέσα και το έκλεισε,δεν είδα τι έβαλε μέσα -αυτό που είδα ήταν πως έβαλε το κλειδί στην τσέπι του.Έπρεπε να γυρίσω σπίτι πριν γυρίσει ο πατέρας μου γιατί ήξερα πως αν δεν με δεί εκεί θα τρελαθεί...Μπόρεσα και έφυγα τελικά,ήθελα να μάθω ποιός είναι και τι έχει μέσα το κουτί..μα δεν μπορούσα.
- Ξύπνα,ξύπνα αγόρι μου-ακούω να λέει ο πατέρας μου.
Είχα ιδρώσει~ευτυχώς όμως δεν το ζούσα πραγματικά αυτό..ήταν ενα όνειρο σκέφτηκα και χαμογέλασα ανακουφισμένος.Μπήκε η μητέρα μου στο δωμάτιο, μου είπε καλήμερα και έφυγε..Σηκώθηκα-κατέβηκα τα σκαλιά και είδα τον πατέρα μου στο σαλόνι,και τον ρώτησα που πήγε η μαμά τότε εκείνος με πήρε αγκαλιά και μου είπε πως η μαμά έχει φύγει εδώ και ένα χρόνο..(είχε δακρύσει).Τότε κατάλαβα γιατί όποτε τράβαγα την κουρτίνα δεν προλάβαινα τον γείτονα..και τον έβλεπα πολύ σπάνια..και γιατί ο πατέρας μου δεν μου απαντούσε όταν τον ρώταγα για αυτόν.Τους έβλεπα! άσχετα αν είχαν φύγει τους έβλεπα- αλλά όχι συνέχεια..όταν τους είχα πραγματικά ανάγκη-όταν φοβόμουν.
Ανέβηκα τις σκάλες πήγα στο δωμάτιο μου και ξάπλωσα-άρχισα να σκέφτομαι,ξαφνικά άκουσα μια φωνή έξω απο το παράθυρο..ήταν η ίδια φωνή που άκουγα σχεδόν κάθε πρωί πριν ξημερώσει..γύρισα το κεφάλι μου μην θέλωντας να πιστέψω ότι τον ακουώ-μάταια όμως..το βλέμμα μου καρφώθηκε στο ρολόι το οποιό έγραφε 06:42