Ο προορισμός ενός άγνωστου ταξιδιού

Βλέπω τον ίδιο διάδρομο που έβλεπα τότε...η διαφορά είναι πως όλες οι πόρτες έχουν κλειδώσει τώρα...όσο απαισιόδοξο και να μοιάζει αυτό...έτσι έχουν τα πράγματα.

Έμεινε μια θαμπή ανάμνηση...για το τι περίπου βρίσκεται πίσω από αυτους τους κόκκινους τοίχους...και όταν το μυαλό μου θα αναζητήσει τις λεπτομέριες και το φως - τραβάς και κλείνεις τον διακόπτη... Αυτή η στιγμή είναι και η δικαιολογία που ο διάλογος έγινε μονόλογος... και έτσι αυτόματα οι τοίχοι απολύουν την κόκκινη τους απόχρωση και προσλαμβάνουν το ασήμαντο λευκό χρώμα...

Άραγε τα όρια που τρύπωσαν στον διάδρομο ήταν από δικό μου σφάλμα;

Όρια χρόνου. Όρια οικειότητας, ίσως και όρια αγάπης..τρελένομαι


Το παρελθόν κοροιδεύει τον εαυτό του, το μέλλον μου δεν συνάντησε ποτέ το δικό σου και το τώρα διατηρεί και τα δύο σημαντικά και αλληλένδετα. Οι συγκυρίες αναπολούν το αστείο άκουσμα του μονολόγου. Και δυστυχώς δεν απέχει πολύ η σκέψη από τη πράξη.
Αυτός ο μονόλογος περιέχει λεπτομέριες που είναι ανώφελο να τις μάθουν οι λέξεις και τα γράμματα...

Αυτός είναι ο προορισμός ενός άγνωστου ταξιδιου.